पाँच लाख ऋण तिर्न नसक्दा ८० लाखको घरजग्गा कब्जा, पटक-पटक बलात्कार

काठमाडौँ — ६ महिनाअघिको एउटा चिसो रात सपना (नाम परिवर्तन) को जिन्दगीको सबैभन्दा लामो रात बन्यो । उनी विछ्यौनमा त पसिन् तर निदाउन सकिनन् । मन बेचैन थियो । आँखा बन्द हुन मानेका थिएनन् । भर्खर ३४ वर्ष पुगेकी उनलाई लाग्यो यो रात उनको जिन्दगीको अन्तिम रात हो ।

विगत चार वर्षदेखि उनले जे भोगिरहेकी थिइन्, अब थप सहन सकिन्न भन्ने ठाउँमा उनी पुगिन् ।

यो गत वर्ष पुषको कुरा हो । चिसो रातमा उनले ओढेको कम्बलले कुनै न्यानो दिन सकेन । शरीरभन्दा धेरै मन कठ्याङ्ग्रिएको थियो। काठमाडौं उपत्यका हिउँदको चिसो तुँवालोले ढाकेको थियो । झिसमिसे उज्यालोमै चिसोले ठिहिर्‍याएका उनका पाइलाहरू अन्जान गन्तव्यतिर अघि बढे । यी पाइलाले कता लाँदैछन्रु सपनाले निर्क्यौल गर्न सकेकी थिइनन् । ललितपुरको कुनै गाउँबाट अगाडि बढेका सपनाका पाइला चोभारको मन्जुश्री गल्छीमा पुगेर टक्क रोकिए ।

चोभारको यही गल्छीबाट बाग्मतीको पानीले उपत्यकाबाट निकास पाउँछ । सपनाले सोचिन्, अब उनको जिन्दगीले पनि यहीँबाट निकास पाउँछ। बाग्मतीमाथिको डिलमा उभिएर एकपटक विगत सम्झिइन् । भर्खरै स्कुल सकेकी छोरी सम्झिइन् । अरू प्रीयजन सम्झिइन् । तर, केहीले पनि उनलाई रोक्न सकेन ।

बाटोमा उनको फोन बजिरहेको थियो। पहिले त उनले फोन हेर्दा पनि हेरिनन्। तर, तारन्तार बजिरहेपछि उनले फोन हेरिन्। फोन दिदीले गरेकी थिइन् ।

फोन उठाउँदा सपनालाई लागेको हुनुपर्छ, उनी दिदीसँग अन्तिमपल्ट कुरा गर्दैछिन्। ‘तिमी कहाँ छौ रु’ दिदीले सोधिन् ।

‘यतै छु,’ झर्को मान्दै उनले जवाफ फर्काइन् ।

‘मिटरब्याजको समस्या ठिक गर्ने मान्छेको नम्बर पठाईदिन्छु फोन गर है,’ दिदीबाट उनले यस्तो सन्देशको अपेक्षा गरेकी थिइनन् । उनले आश मारिसकेकी थिइन्। केही नभिनकन फोन राखिन् । एकैछिनमा दिदीको म्यासेज आयो। उनले म्यासेजबक्स खोलेर हेरिन्। त्यहाँ एउटा मोबाइल नम्बर थियो, अनि नाम लेखिएको थियो (बसन्त जैशी) । फोन गरौं कि नगरौं रु उनले तत्काल कुनै निर्णय गर्न सकिनन् । आफ्नै पाइलाले ठेल्दै-ठैल्दै उनलाई चोभारको गल्छीमा पु�